Και εγώ στις όχθες του ποταμού Πηνειού κάθισα και ψάρεψα.
Αυτό έπρεπε να κάνω από το να χάσω το χρόνο μου με αυτή τη γλυκανάλατη ιστορία-θρησκευτική προπαγάνδα του συγγραφέα Κοέλο που πλασάρει τις απόψεις του περί του θηλυκού προσώπου του Θεού, καθώς και διάφορες αστειότητες περί της Μητέρας Γης-θαυματουργού και πλείστες ακόμη χαζομαρούλες για ευκολόπιστους ρομαντικούς αναγνώστες.
Θυμώνω δε με τον εαυτό μου που έχασα το χρόνο μου με δαύτον. Τo ‘ξερα διαβάζοντας πριν χρόνια τον Αλχημιστή ότι ήταν υπερεκτιμημένος, αλλά έκανα άλλη μια προσπάθεια (η τελευταία) να αλλάξω την γνώμη μου. Μάταια.
Ο Κοέλο διατυπώνει τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις μέσω μιας αφήγησης σε πρώτο πρόσωπο της ηρωίδας του Πιλάρ, η οποία ξαναβρίσκει την πίστη της μαζί με τον παιδικό της έρωτα ο οποίος βρίσκεται μετά από πολλά χρόνια να φοιτά σε μια ιερατική σχολή κάνοντας παράλληλα θαύματα θεραπεύοντας αρρώστους.
Αφού μας έσκασε το γάιδαρο ώσπου να φιλήσει την Πιλάρ στο στόμα, εκείνη προς στιγμή τον παρατά τρέχοντας μακριά του. Όμως ο έρωτας έχει άλλη άποψη και το σύμπαν συνωμότησε πάλι (άλλη μεγάλη παπαριά και αυτή που την συμμερίζονται πλήθη και πλήθη ανόητων) ώστε να ξαναβρεθούν μαζί.
Επιτέλους τέλειωσα το βιβλιαράκι και από δω και στο εξής δεν πρόκειται να ξανακούσω καμία προτροπή να διαβάσω οτιδήποτε πριν εμπιστευτώ το ένστικτό μου. Ο Κοέλο έγινε πλούσιος επειδή έγραψε και γράφει για τη θρησκεία και τη φιλοσοφία με έναν ιδιαίτερο τρόπο που σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί λογοτεχνία υψηλής στάθμης. Είναι μια λογοτεχνία για τις μάζες και τίποτε περισσότερο.
